برای یک دوست

رفیق قدیمی

گفتی چرا نمینویسم

نمیتوانستم در چشمانت نگاه کنم

و بگویم : چون قائله را باختم

روزهایی که مینوشتم

تمام فهمم از درد همان روزمرگی هایی بود

که دچارش بودیم

مانند زخم های کودکی که

مادرمان مرهم میگذاشت

و فکر میکردیم دردناک است و

دادمان به آسمان میرفت

اما حال

داد نمیکشم

فریاد نمیزنم

حتی روزی که

تکه ای از روحم را

در لابلای هیاهوی زندگی

گم کردم

خط آخر :

سکوت من

از رضایت نیست

بلکن دیگر واژه ای نیست

که رنج را

که درد را

که خموشی عمیق این روح غمگین را

آنگونه که باید، تصویر کند ...

+ : ...

ارکیده سیاه...