نور

به یغمای شب رفته را

شفق صبح

امیدیست نو

برای حیاتی که

تاریکی

در تار و پودش رخنه کرده

اسیر زمستان را

شمعی کوچک

جان دوباره میدهد

از کولاک بیمهری های هر روزه

لبخندی

میتواند ممد حیاتی باشد

که بی مهری ها

رو زوالش میکشد

خط آخر :

مهرت

تنها مرهم شبهای تاریک و سردیست

که تا صبح

کابوس میشدند

ارکیده سیاه...