رهایم مکن

رهایم مکن

من نه پرستوی مهاجرم

که در فصل خزان بال گشایم و بروم

و نه زاغی که در فصل خزان دزدانه به بقا دل بندم

من مردی سرسخت و مغرور ام اما

از عشق میترسم

از دوست داشتن میهراسم

و آنقدر محتاطانه دل میبندم

که همیشه

دیر میشود

خط آخر :

دوستم بدار

قول میدهم

تنهایی ام

مسری نیست

...

ارکیده سیاه...