ناامیدانه

دروغ چرا

ناامیدم

از آمدنت

از بودنت

از لمس نگاهت

ناامیدم جانا

از نفس هایم

اشکهایم

جمعه ای که هیچ ندارم برای پر کردنش

ناامید

از شب بیداری هایم

از سرفه هایم

از سلامتی ام

از خوشبختی ...

ناامید از زیستن

اما هنوز ادامه میدهم

گاهی حتی میجنگم

برای تسخیر چیزهایی که

پشیزی برایم نمی ارزند

روزها میجنگم اما

شب ها ناامیدانه

منتظر میمانم

ناامیدانه

مینویسم ...

خط آخر :

دروغ چرا

هنوز هم

ناامیدانه

دوستت دارم

...

ارکیده سیاه...