آه

و اما زندگی

همان آه ممتد

و بی اختیاریست

که میان روزمرگی هایت

از رگ های قلبت جاری میشود

تمام مویرگ های مغزت را لمس میکند

و آنگاه که به خاطرات آلوده شد

از ریه های نه چندان روشنت

به یغمای هوای آلوده یک شهر میرود !

خط آخر :

آدم ها هر چه مشتاق تر باشند

هر چه دیوانه تر باشند

زودتر خسته میشوند

دنبال کسی باش

که تو را آنگونه بخواهد

که ماهی آب را

آرام اما ابدی ...

+ : تو که نمیدانی

نیمه شبی غمگین

این خورشید نارنجی رنگ میان انگشتانم

چه آرامم میکند ...

(دروغ چرا ، دوست داشته شدن را ، دوست داشتم)