ندانستن ها !

وقتی در بیست و چند سالگی به اطرافم نگاه میکنم ، میبینم هیچ نمیدانم از زندگی

هیچه هیچ نمیدانم که هست و که نیست

من نمیدانم تو کجای قصه ای

نمیدانم من کجا راهم را گم کردم از تو

از تویی که روزگاری میستودم

و حال حتی خاطره ای مه آلود نیز باقی نیست

زندگی همین است جانم

گذری کوتاه از خاطراتی ژرف

+ : چند روز پیش یکی از دوستان بسیار بسیار قدیمی در همین صفحه

حالم را پرسید و رفت و باعث شد تمااام نظراتی که در تمام این سالها دوستان به یادگار گذاشته بودند بخوانم

دوست خوب است !

از آن پسرک عاشق که نوشته هایم را کپی میکرد و اجازه هم میگرفت بگیر تا به کسی که مرا جای فرزندش میشمرد و مرا پسرم میخواند

از خاتون عاشق پیشه امیدوار بگیر تا به آن دخترک غمگین که همیشه رد پاهایش در سطر به سطر من پیدا بود

از تمام عزیزانی که بودند و حال نیستند ...

+ : بیا بنشین یک استکان چای میهمان من باش

من پخنه ترین آدم خام روزگارم عزیزجان

ارکیده سیاه...